نامه ي هفتم...

 سلام.

اما تنها به قسمت نيمه ابري ناخود آگاه بي قراريت. اگر هنوز...

امان از نقطه چين هايي كه غوغا مي كنند.

قرار نبود آن وقت هاي تو به اين زوديها جايشان را عوض كنند. راستي خوبي؟ قرار بود همه تا آخر توي آسمان خودشان با ستاره خودشان بازي كنند.

قرار نبود اگر كسي خيالش از وفاداري ديگري راحت شد، گنجشك هاي بي پناه حس او را را با تير و كمان عادت نشانه بگيرد.

قرار نبود عشق هم مثل گيلاس و بوسه و عيدي، اولش قشنگ باشد.

قرار نبود كسي سختش باشد بگويد دوستت دارم.

قرار نبود كسي به هواي شكستن دل ديگري بماند. قرار بود هر كس به هواي شكستن دل خودش بماند،( به كدام هوا مانده اي تا به حال؟ )

قرار نبود بين عشق وقفه بيفتد.

قرار نبود عاشقي يك قرن در ميان، پشت تبرك چند خاطره مخمل گذشته تكرار شود.

قرار نبود كسي دير كند، تاخير كند.

قرار نبود ديوانه اي براي شكستن ديوانگي طلب زنجير كند.

قرار نبود عشق كسي را از ديگري سير كند.

قرار نبود ماشين زمان طفل بي گناه دامان دو عاشق معصوم را زير كند.

قرار نبود كسي جز خودمان روي دلهايمان تاثير كند.

قرار نبود انتخاب هايمان مابين فردا و ترديد زمين گير كند.

قرار نبود هر كس براي ستاره ي خودش لباس گرم بخرد.

قرار نبود هر كس سرش گرم شد دلش را هم سرگرم كند، غافل از آنكه ديگري با سردي او و گرمي او با گرماي ديگري از هر چي گرمي است دلسرد شود.

قرار نبود هر چه قرار نيست باشد.

قرار نبود قراري باشد كه قرار نيست.

قرار بود با هم بر سر هر چه قرار است قرار بگذاريم.

قرار تنها بر بي قراري بود براي برقراري، چرا كه با، با هم نبودن بر سر قرار و به دست آوردن قرار پرواز بي قراري برابر با به هم ريختن همه ي قرار هاست و قرار بي قراري اگر به هم ريخت ديگر هيچ ساعتي براي تداعي هيچ قراري از جايش تكان نخواهد خورد.

 برگرفته از کتاب: نامه هایی که پاره کردم- مریم حیدرزاده